Fleur Bloemen

Het is tegenwoordig schering en inslag: nieuwsberichten over zelfmoorden. Kinderen die zelfmoord plegen omdat ze gepest worden, vaders of moeders die eerst hun kinderen doden en daarna zichzelf, jong volwassenen die een winkelcentrum of school inlopen en iedereen om zich heen doodschieten en daarna zichzelf.

Met steeds meer verwondering lees ik die nieuwsberichten. Hoe is het toch allemaal mogelijk? Hoe diep moet je zitten om jezelf te doden? En hoe nog veel dieper om anderen mee te nemen in je machteloosheid en dus mee de dood in? Heeft niemand ooit iets gemerkt van de psychische gesteldheid van de persoon in kwestie?

Tegenwoordig sluit ik mij af van dergelijke berichten omdat ik het zelf emotioneel niet aan kan als ik het ‘binnen laat komen’. Ik hoop en bid dan maar dat het mij en mijn geliefden bespaard blijft want: wat kan ik er verder aan doen?

Maar het bericht van afgelopen week over Fleur Bloemen blijft maar door mijn hoofd spelen. Het meiske werd dusdanig gepest dat ze geen andere uitweg zag dan voor de trein springen. Haar ouders wisten niets van haar wanhoop. Ze beschrijven haar als vrolijk, open, lief en behulpzaam en ze zong altijd. Ook de school zegt van niets te weten.

Ik ga verder geen oordeel vellen over het hoe en waarom, en waarom niemand iets weet of heeft gemerkt, of juist wel maar niets heeft gedaan.

Waarom zij door mijn hoofd blijft spoken is vanwege haar mooie naam: Fleur Bloemen. Bloem Bloemen.

Ik denk aan haar ouders, in blijde verwachting. En hun achternaam is ’Bloemen’. En hoe ze bedenken dat als het een meisje wordt, ze haar ‘Fleur’ willen noemen. Omdat dat zo leuk is bij haar achternaam.

Bij bloemen denk ik aan kleur, vrolijkheid, ontluiken, schoonheid, de belofte van een nieuw seizoen.
Het geven van bloemen doe je vanuit een liefdevolle gedachte.
Het geven van de naam Fleur aan je pasgeboren kleine meisje doe je vanuit diezelfde gedachten vol liefde en hoop. Hoop dat haar leven net zo mooi wordt als de naam die je haar gegeven hebt op de dag dat zij voor het eerst het levenslicht aanschouwde.

Maar deze bloem kon het daglicht niet meer verdragen, doordat anderen haar het licht in de ogen niet gunden.

Deze bloem moest nog ontluiken maar werd geknakt toen ze nog in de groei was.

Haar schoonheid werd gezien door geliefden die haar omringden maar daarbuiten was de wereld keihard. En bloemen bloeien niet op een harde ondergrond. Daarop worden ze vertrapt. Genadeloos.

Voor Fleur breekt er geen nieuw seizoen meer aan. Voor haar familie is er vanaf nu een periode vóór en een periode ná de dood van Fleur. En die laatstgenoemde periode is voor hen voorlopig inktzwart.

Van deze bloem is de kleur voor altijd ontnomen. Niet om wat ze zelf heeft gedaan, maar om wat haar is aangedaan.

Ik begrijp niets meer van deze wereld vol graaiers, (kinder-)verkrachters, moordenaars, pestkoppen, afzetters, vechtersbazen, leugenaars en bedriegers.

Ik verlang er steeds meer naar te verhuizen naar een onbewoond eiland.

Er was nog ergens een vacature geloof ik….

About these ads