Mijn en dijn

de kogel
en de kerk

de knoop
en de bijl

een besluit
genomen

wij
wordt ik en jij

de balans
opgemaakt

mijn en dijn

het mijn in dozen
het dijn kan blijven

wat eens samen was
wordt voor altijd gescheiden

Ochtendrondje

Wanneer ik mijn hond ‘s ochtendsvroeg uitlaat, loop ik meestal hetzelfde rondje.
Huis uit, straat oversteken, half rondje om de vijver en dan de wijk in waar veel oudere mensen in bungalows wonen. Hoewel de meesten daarvan gepensioneerd zijn, zijn ze bijna allemaal al op.

Inmiddels ken ik een aantal van die oudjes omdat ze zelf één of meerdere honden hebben, ik ze daardoor regelmatig tegenkom en dan even een praatje maak.
Het heeft even geduurd maar ik herken ze zélfs wanneer ze hun hond niet bij zich hebben

Tijdens één van mijn kletspraatjes op straat met een oudere dame, zwaaide ze enthousiast naar een man achter een raam van het huis waar we voor stonden.

Sindsdien zwaai ik ook altijd naar hem. En hij naar mij.
Ik weet zeker dat hij mij in een andere omgeving ook zal herkennen, hij kan mij immers goed zien van binnen naar buiten.

Ik heb echter geen idee hoe hij er uit ziet. Het raam spiegelt als ik langsloop.
Ik zie wel dat hij er zit, en zijn hand naar mij opsteekt om te zwaaien maar, al zou ik over hem struikelen, dan nog zou ik hem niet herkennen.
Lullig eigenlijk.
Misschien moet ik eens aanbellen om kennis te maken.
Voordat het te laat is en hij er niet meer zit.
Dan heb ik geen idee naar wie ik al die tijd heb gezwaaid…

By the way…na de bungalows volgt voor mijn hond, tot zijn grote plezier, de visvijver. Daar komt hij meestal zo vandaan (en hier valt het zelfs nog mee…):

Zendala #woordenlozewoensdag

Ik ben d’r klaar mee

De afgelopen jaren heb ik heel wat gewandeld. Ik vind het heerlijk om eindeloos door de bossen te dwalen, rugzakje met eten en drinken mee, camera bij de hand en een hondje bij je die heerlijk loopt te struinen door de struiken, varens en meer van dat groene spul.

Wanneer zoonlief het weekend thuis was moest hij natuurlijk ook mee, meestal geheel tegen zijn zin.

Dat, in dat vele wandelen de komende tijd verandering zal komen heeft hij allang bedacht gezien de vraag die hij mij laatst stelde:

“Mam, als we nou straks weer samen zijn, gaan we dan nog steeds zoveel wandelen?”

“Ik denk dat daar wel verandering in gaat komen, schatje” antwoordde ik.

“Pfff…gelukkig…want ik ben d’r wel een beetje klaar mee, met dat wandelen…”

Vooruit

Dat niets voor altijd is, is mij onlangs weer pijnlijk door het leven duidelijk gemaakt: mijn huwelijk is ten einde.

De reden is uiteraard privé maar ik kan u zeggen dat ik dit niet had verwacht en er intens verdrietig om ben.
Met B. wilde ik al wandelend, kamperend en kokkerellend oud worden.
Tot de dood ons zou scheiden.

Na de fases onbegrip, woede en verdriet zit ik nu in de fase van berusting.
Het is gegaan zoals het is gegaan, ik heb alles gedaan wat ik kon doen, alles is gezegd, ik pak mijn leven weer op en kijk zoveel mogelijk vooruit.

Omdat de naam van mijn blog gerelateerd was aan mijn huwelijkse staat wilde ik er eigenlijk niet mee verder. Ik begon met een nieuw blog en stuurde de meeste van mijn lezers een mail met de link.
Maar toch voelde dat niet goed. DIT is mijn blog.

Gister ontdekte ik de mogelijkheden van het wijzigen van het blogadres en het doorverwijzen van lezers, die mijn oude blogadres gebruiken, naar het nieuwe adres: http://nandablogt.wordpress.com.

Dus…hier ben ik weer.
Nog niet op volle kracht maar wel weer een stapje vooruit.

Hopelijk lezen jullie ook weer mee.

Ik zou zo graag…

ik zou zo graag
de tijd terugdraaien
en toen weten
wat ik nu weet
dan kon ik ons misschien nog redden
of iets doen
wat nu niet meer ongedaan te maken is

ik zou zo graag
tegen jou aan
jouw hand in mijn haar
je warme lijf tegen het mijne
samen in slaap vallen

ik zou zo graag
jouw lippen op de mijne
jouw sterke armen om mij heen
in vertrouwen en veiligheid wetend
wij blijven
voor altijd samen

ik zou zo graag
jou ‘meissie’ horen zeggen
zoals jij dat alleen kan
en zoals niemand anders
dat ooit meer zal zeggen

ik zou zo graag
samen koken
wandelen
kamperen
tot de dood ons scheidt

ik zou zo graag

 maar het kan niet meer

 de toekomst is leeg
ik zal haar alleen moeten vullen
want jij bent daar niet meer
in het leven dat ik met jou
zo graag had willen leven

Blogstop

Lieve lezers,

Ik stop er even mee.

De inspiratie raakt op, ik heb het gevoel over alles al eens geschreven te hebben en andere dingen in mijn leven hebben op dit moment meer aandacht nodig.

Ik heb geen idee of en wanneer ik terugkom.

Ik dank u hartelijk voor het lezen, ‘liken’ en reageren en wellicht tot schrijfs/lees/ziens.

Dikke kus en knuffel,

Nanda